داستان احمدینژاد و اسرائیل، تناقضی عجیب در سیاست معاصر ایران است. رئیسجمهوری که روزگاری با تندترین ادبیات علیه اسرائیل سخن میگفت، امروز نامش در گزارشی مطرح میشود که او را مطلوب تلآویو برای آینده ایران معرفی میکند.
خبرآنلاین- بعد از انتشار گزارش جنجالی یک رسانه آمریکایی درباره رئیس دولت نهم خبرگزاری خبرآنلاین در یادداشتی با عنوان «عاقبت محمود» به بررسی کارنامه احمدی نژاد در زمینه واکنش هایش به موضوعات مختلف در حوزه اسراییل داشت.
در بخشی از این یادداشت می خوانید:
داستان احمدینژاد و اسرائیل، تناقضی عجیب در سیاست معاصر ایران است. رئیسجمهوری که روزگاری با تندترین ادبیات علیه اسرائیل سخن میگفت، امروز نامش در گزارشی مطرح میشود که او را مطلوب تلآویو برای آینده ایران معرفی میکند. این تناقض اما بدون ریشه نیست.
احمدینژاد در دوران ریاستجمهوری خود، بیش از هر سیاستمدار دیگری در دو دهه اخیر، به شکلگیری فضای ایرانهراسی در جهان کمک کرد. سخنان جنجالی درباره هولوکاست، ادبیات تنشآلود در عرصه بینالمللی و تبدیل تریبونهای جهانی به میدان شعارهای پرهزینه، عملاً پروژه فشار علیه ایران را تسهیل کرد. در همان سالها، همزمان با سخنرانیهای پرحاشیه رئیسجمهور وقت، دبیر شورای عالی امنیت ملی او نیز درگیر پروندهای بود که خروجی مدیریت اش صدور قطعنامه پشت قطعنامه علیه ایران شد؛ قطعنامههایی که هزینه مستقیم آن بر سفره و معیشت ایرانیان نشست.
در واقع، آنچه در ظاهر به عنوان «مقاومت» معرفی میشد، در عمل گاه به تولید اجماع جهانی علیه ایران انجامید. اسرائیل نیز دقیقاً از همین فضا بهره میبرد؛ فضایی که میتوانست ایران را بهعنوان تهدیدی غیرقابل پیشبینی به جهان معرفی کند و حمایت بینالمللی بیشتری برای فشار بر تهران به دست آورد.
اما احمدینژادِ پس از ریاستجمهوری، دیگر همان احمدینژاد سالهای ۸۴ تا ۹۲ نبود. او بهتدریج از بخش مهمی از جریان سیاسی حامی سابق خود فاصله گرفت و کوشید تصویری متفاوت از خویش ارائه دهد؛ گاه از آزادیهای اجتماعی سخن میگفت، گاه منتقد ساختارهای رسمی میشد و حتی در برخی مواضع، ادبیاتی کاملاً متفاوت با دوران قدرت اتخاذ میکرد. این تغییر البته نه باعث بازگشت او به متن سیاست شد و نه توانست تصویر گذشته را از حافظه تاریخی جامعه پاک کند.
