غروب خورشید، طلوع جاودانگی

اما تقدیر الهی چنین رقم نخورد که او همچون بسیاری از مردمان، آرام بر بستر رحلت کند.
ارادهٔ خداوند بر این قرار گرفت که بر پیشانی پرافتخارش، والاترین تاج کرامت نهاده شود؛ تاجی که نصیب بندگان خاص خدا می‌شود: تاج شهادت.
و چه پایانی باشکوه‌تر از آنکه انسانی پس از عمری سرشار از جهاد، صبر، عبادت، رنج و فداکاری، سرانجام با جام شهادت به دیدار محبوب خویش بشتابد.
چه سعادتی عظیم‌تر از آنکه پایان زندگی‌اش، آغاز جاودانگی نام و راهش باشد.

امروز ایران، جهان اسلام و همه آزادگان عالم، در اندوه فقدان یکی از بزرگ‌ترین مردان تاریخ معاصر نشسته‌اند؛ مردی که تمام هستی خود را وقف خدا کرد، وقف حقیقت کرد، وقف عزت اسلام و سربلندی امت کرد.
او مرد روزهای سخت بود.
مرد میدان‌های دشوار.
مرد لحظه‌هایی که بسیاری می‌لرزیدند، اما او استوار می‌ایستاد.
سال‌های زندان را تحمل کرد.
سختی‌ها را با صبر پشت سر گذاشت.
جنگ‌ها را از نزدیک لمس کرد.
توطئه‌ها را یکی پس از دیگری شناخت و خنثی ساخت.

او با حکمت، بصیرت، صلابت و ایمانی راسخ، کشتی این ملت را از میان امواج سهمگین فتنه‌ها عبور داد؛ از میان طوفان‌های سهمگین دشمنی‌ها، کینه‌ها و نقشه‌های پیچیدهٔ دشمنان داخلی و خارجی.

دشمنان گمان می‌کردند با شهادت او، به آرزوی دیرینهٔ خود خواهند رسید.
می‌پنداشتند با رفتن او، ارکان نظام فرو خواهد ریخت، کشور دچار ضعف خواهد شد و ملت از هم خواهد پاشید.

اما بار دیگر در برابر حقیقتی بزرگ شکست خوردند.
آن‌ها نفهمیده بودند که این راه، راه یک فرد نیست.
این مسیر، مسیر یک عمر ایمان، مجاهدت و تربیت نسلی مقاوم است.
این بنای عظیم، بنایی نیست که با رفتن یک انسان فرو بریزد.

این همان بنای ریشه‌دار و استواری است که امام خمینی کبیر بنیان نهاد؛ بنایی که بر پایه ایمان، ولایت، مقاومت و توکل به خدا شکل گرفت، و با هدایت، حکمت و صلابت رهبر شهید، استوارتر و محکم‌تر شد.
این بنایی است که در برابر زلزله‌ها نمی‌لرزد.
در برابر طوفان‌ها فرو نمی‌ریزد.
در برابر دشمنی‌ها عقب نمی‌نشیند.

این ملت، ملتی زنده است.
ملتی بیدار است.
ملتی است که خداوند به آن بصیرت، صبر و استقامت عطا کرده است.
امروز ایران، رهبر شهید خود را با قلب‌هایی شکسته و چشمانی اشکبار بدرقه می‌کند.
امروز میلیون‌ها دل می‌تپد، میلیون‌ها چشم می‌گرید، و میلیون‌ها زبان از درد فراق سخن می‌گوید.
دل‌ها غرق اندوه‌اند.
سینه‌ها لبریز از غم‌اند.
اشک‌ها بی‌اختیار جاری‌اند.
گویی زمان برای لحظه‌ای ایستاده است.
گویی آسمان نیز در این سوگ عظیم، همراه زمین گریسته است.

اما در دل همین اندوه عمیق، حقیقتی بزرگ‌تر می‌درخشد.

این ملت هرگز متوقف نخواهد شد.
این راه هرگز پایان نخواهد یافت.
این پرچم هرگز بر زمین نخواهد افتاد.

مردان خدا می‌روند، اما راه خدا باقی می‌ماند.
پیکرها از میان ما می‌روند، اما آرمان‌ها زنده‌تر می‌شوند.
خون شهید، خاموشی نمی‌آورد؛ بلکه آتشی مقدس در جان ملت‌ها می‌افروزد.
شهادت او نه‌تنها ملت را متوقف نکرد، بلکه روحی تازه در کالبد مقاومت دمید.
ایران امروز، استوارتر، آگاه‌تر و مصمم‌تر از گذشته ایستاده است.
دشمنان خواستند ستون را بشکنند، اما ریشه را عمیق‌تر کردند.
خواستند چراغ را خاموش کنند، اما نوری فراگیرتر آفریدند.

امروز ایران با عهدی دوباره، با ایمانی عمیق‌تر و با اراده‌ای استوارتر، ادامه‌دهنده همان مسیر نورانی است.
راه عزت.
راه مقاومت.
راه شرافت.
راهی که با خون شهیدان روشن‌تر شده است.

ایران آنچه را در میدان نبرد از دست داده، با توکل بر خدا، همت فرزندانش و خون پاک شهیدانش باز خواهد ساخت.
و بی‌شک، از گذشته نیز نیرومندتر، استوارتر و سربلندتر خواهد شد.
این وعده‌ای است که از دل ایمان برمی‌خیزد.
و وعده خدا هرگز خلاف نمی‌شود.

امروز اگرچه دل میلیون‌ها عاشق در سراسر جهان داغدار است، اما در عمق همین اندوه، نوری از امید، یقین و ایمان می‌درخشد.

او رفت…
اما راهش زنده است.
او رفت…
اما مکتبش باقی است.
او رفت…
اما نامش در قلب میلیون‌ها انسان تا همیشه خواهد تپید.

نام او تنها یک نام نیست؛
او نماد صبر بود.
نماد ایستادگی بود.
نماد ایمان بود.
نماد عزت بود.

و اکنون، او در جوار رحمت الهی آرام گرفته است؛ در کنار صالحان، صدیقان و شهیدان.

پس بگذار دشمنان در انتظار بنشینند.
بگذار آنان نظاره‌گر باشند.
ما نیز منتظریم…
منتظر تحقق وعده الهی.
منتظر پیروزی حق بر باطل.
منتظر روزی که خون شهیدان، ثمره کامل خود را نشان دهد.

و یقین داریم که آن روز خواهد آمد.
پس انتظار بکشید…
ما نیز با شما در انتظاریم..

* عضو فرهنگستان علوم پزشکی ایران