به دنبال آدرسی که محمد آزاد یکی از اهالی خیابان نواب داده بود، به آنجا رفتیم. چهارراه گلکار منطقه پرجمعیتی است که وضع بد بهداشتی آن مردم را خسته کرده است. نبش چهارراه یک زمین سیصد متری قرار گرفته که معلوم نیست پارکینگ ماشین است یا کشتارگاه گوسفندان یا زبالهدانی شهرداری.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، اردیبهشت ۱۳۵۷؛ بوی تعفن، زبالههای انباشته، فاضلابهای لایروبینشده و اتوبوسهایی که هیچوقت سر وقت نمیرسیدند، زندگی را برای ساکنان خیابانهای نواب و رودکی تهران دشوار کرده بود. اهالی این محلهها که از وضعیت بهداشتی و خدمات شهری به ستوه آمده بودند، با روزنامه کیهان تماس گرفتند و از خبرنگاران خواستند از نزدیک شرایط منطقه را ببینند.
گزارش میدانی کیهان که ۲۶ اردیبهشت ۵۷ منتشر شد، تصویری تکاندهنده از جنوبغرب تهران آن روزها ارائه میکرد. در چهارراه گلکار، زمینی رهاشده به محلی چندمنظوره تبدیل شده بود؛ جایی میان پارکینگ، کشتارگاه و زبالهدانی. کمی پایینتر، کارخانه آبجوسازی شمس با بوی تند و آزاردهندهاش زندگی روزمره مردم را مختل کرده بود. ساکنان میگفتند روزها مجبورند پنجرههای خانه را ببندند و شبها تنها زمان آرامش آنهاست. در کنار این مشکل، کامیونهای زبالهای که هر روز در نزدیکی کارخانه بار خود را تخلیه و سپس آتش میزدند، دود و خاکستر را روانه خانهها و مغازهها میکردند.
در خیابان رودکی نیز اوضاع بهتر نبود. فاضلابی که سالها لایروبی نشده بود، بوی لجن را در تمام منطقه پخش میکرد و کسبه مواد غذایی از جمعآوری نامنظم زبالهها گلایه داشتند. قصابیها، لبنیاتیها، شیرینیفروشیها و چلوکبابیها درست کنار تودههای زباله فعالیت میکردند؛ وضعیتی که با نزدیک شدن تابستان نگرانیهای بهداشتی را بیشتر میکرد.
مشکلات تنها به بهداشت محدود نمیشد. ساکنان از بینظمی خطوط اتوبوسرانی نیز ناراضی بودند. دانشآموزان ساعتها در صف میماندند و برخی رانندگان برای فرار از سوار کردن مسافر، مسیر خود را تغییر میدادند.
متن کامل این گزارش را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
