روز گذشته خبر انتصاب برادر محسن رضایی بعنوان نماینده مقام معظّم رهبری(مدّظّله) و دبیر شورای عالی امنیّت ملّی منتشر گردید و با عکسالعملها و تحلیلهای گوناگونی در مجامع نخبگانی کشور روبهرو شد.
در این یادداشت سعی میشود به اختصار این اتفّاق را از منظری دیگر کالبد شکافی نمود:
1- خدای مردم ملّتِ مظلوم ایران همواره حافظ و نگهبان آنها بوده و در پیچ و خم روزگار و در بزنگاههای حسّاس جرعهای از لطف و عنایت خود را آشکار نموده، از جمله در میدان داریِ مردانِ مرد. پس او را سپاس.
2- تصمیمات خطیر و تأثیرگذارِ در لحظات حسّاس و به دور از هر گونه مصلّحت سنجی دنیوی یکی از شاخصههای امامتِ امّت در سالهای پس از انقلاب اسلامی بوده که یکی از موارد آن، انتصابهای درست و به موقع میباشد. این خصوصیّت به خوبی در خمینی کبیر(ره) و خامنهای شهید(ره) به منصه ظهور رسیده بود و اینک در ابتدای امامت خامنهای عزیز (آقا سیّد مجتبی) هم بحمّدالله در دوّمین حکم انتصاب ایشان از زمان آغاز زعامتشان آشکار گردید. پس او را هم سپاس.
3- امّا و تأملّی بر این دو سپاس در انتصاب جدید:
1-3- شورای عالی امنیّت ملّی در شرایط عادّی کشور دارای مأموریت و وظیفهای خطیر میباشد که در ایّام جنگ و بحران و ... این ویژگی بازتر میگردد. جامعیّت و دایره عمل آن نهاد بگونهای است که عوامل و سوابقی همچون امورات امنیّتی، نظامی و دفاعی، اقتصادی، سیاسی و ... برای مدّیریت آن، شرط حتمی و قطعی است. نگاهی اجمالی به سوابقِ مدیران و دبیران آن شورا در ادوار گوناگونی تا به حال نشان دهنده ضعف و قوّت نسبی در برخی از شاخصهای فوق میباشد امّا آنچه که در انتصاب اخیر رخ داد و موجب سپاس موکّد است، تجمیع آن عوامل در حدّ اعلای ممکن و در برادر محسن رضایی است چرا که او:
- بنیانگذار نهاد اطّلاعاتی و امنیّتی کشور میباشد و از روزهای اوّل انقلاب و تا دوران تثبیت آن، با ایجاد و اداره واحد اطّلاعات سپاه توانست تا سال 1363 و قبل از تأسیس وزارت اطّلاعات ضمن بنا نهادن نهاد امنیّتی کشور و تربیت کادری اصیل و کارآمد در آن مجموعه، عمده پروندههای امنیّتی و اطّلاعاتی کشور مانند مسئله منافقین، حزب توده، گروه فرقان، قائله آمل (چریکهای فدایی خلق)، بحرانهای خلق عرب خوزستان، گنبد، کردستان و کودتای نوژه و ... را به نتیجه رسانیده و یک پرونده و سازمان آماده و محیّا را تحویل اوّلین وزیر و مجموعه خدوم وزارت اطّلاعات بدهد. جالب است بدانید که این مأموریت و مسئولیّتِ برادر محسن رضایی در 24 سالگی او آغاز گردیده است.
- بنبستهای بوجود آمده در امر دفاع مقدّس و جنگ تحمیلی با انتصاب برادر محسن رضایی توسط بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی(ره) مدیریت گردید و خیلی سریع برادر محسن به محور عمده فرماندهی جنگ تبدیل شد که نتیجه آن، پایان جنگ پس از هفت سال بدون از دست دادن حتّی یک وجب در خاک مام میهن طّی آن جنگ بود (امری که حدّاقل در قرون اخیر بیسابقه بوده است).
رشد و شکوفانه قدرت نظامی و دفاعی کشور در ابعاد مختلف از جمله توان موشکی یا جنگ نامتقارن دریایی که نمونه و نتیجه بارز آن به خوبی در جنگ سالهای 1404- 1405 برای همگان قابل مشاهده بود و از همه مهّمتر تعریف سبکی جدید در مدیریت و فرماندهی انقلابی است که نمونههای بارز و شناخته شده آن فرماندهان بزرگ و به یادماندنی شهدایی همچون علی شمخانی، غلامعلی رشید، حسن و محمّد باقری، قاسم سلیمانی، حسین خرازی، مهدی باکری، ابراهیم همّت، احمد متوسلّیان و احمد کاظمی، حسین سلامی و محمّد پاکبور، حسن تهرانی مقدّم، امیرعلی حاجی زاده، علیرضا تنگسیری و ... یا افتخار آفرینان زندهای همچون محمّدباقر قالیباف، احمد وحیدی، علی عبداللّهی، سیّد یحیی صفوی، عزیز جعفری، مصطفی ایزدی، محمّدباقر ذوالقدر، اسماعیل قاآنی، سیّد مجید موسوی، احمد غلامپور، حسین علایی و ... میباشد و نکته جالب آن هم این است که این مسئولیّت نیز در 27 سالگی برادر محسن آغاز گردیده است.
- در تجربه انقلاب اسلامیِ پس از جنگ و آشکار شدن نقاط قوّت و ضعف دوران سازندگی و با انتصاب برادر محسن رضایی توسط امام شهید(ره) به سمت دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام، راهی نو در تدوین راهبردهای کلان و سیاستهای اساسی نظام آغاز گردید که عمده آن تحوّل بنیادی در مقوله اقتصاد و زیرساختهای کشور بود و خروجی آن، تدوین و تصویب سند چشمانداز 1404 کشور یعنی یک برنامه حدود 25 ساله بود. سندی که با مراجعه به متن آن میتوان به خوبی ادّعا نمود که اگر پیادهسازی آن دچار تداوم دشمنیها و تحریمهای بیرونی نظام و اعمال سلیقههای سیاسی و مدیریتی درون نظام نمیگردید میتوانست در سال 1404 ایران را در جایگاه اوّل منطقه قرار دهد، امری که محسن رضایی تلاش کرد در جایگاه دبیری مجمع تشخیص آن را به خوبی به نتیجه رسانیده و البتّه برای پیادهسازی آن با استفاده از تجربه مدیریتی انقلابیِ دوران دفاع مقدّس امّا در قامت رئیس جمهوری کشور نیز آماده شد هر چند به دلایل گوناگون مورد اقبال افکار عمومی قرار نگرفت و این مسیر که با تدوین سند چشمانداز آغاز شده بود، متأسّفانه بدون پیادهسازی آن به نتیجه نرسید.
لذا با عنایت به مراتب فوق میتوان انتخاب، برادر محسن رضایی را بجا و درستترین انتخاب در قامت دبیر شورای عالی امنیّت ملّی خصوصاً در شرایط خطیر فعلی کشور با مجموعهای پیچیده از مسائل سیاسی، امنیّتی، نظامی و اقتصادی دانست.
این مکتوب نه تلاشی است در تطهیر و تقدیس برادر محسن رضایی (او هم انسانی است جایز الخطا که حتماً در زندگی فردی، سیاسی و مدیریّتی خود خطاها و اشکالاتی داشته) بلکه بر آن است که مسیر ترسیم شده در انتخاب و حکم رهبری معظّم انقلاب را بدرستی تبیین نماید.
بدون شک ایران بزرگ و انقلاب اسلامی امروز شاهد حضور اثرگذاری مردی است یادگارِ:
- دوران پر تلاطم و حسّاس تثبیت انقلاب اسلامی.
- ایّام به یاد ماندنی در دفاع مقدّس 8 ساله.
- فرماندهان بزرگ و اسطورهای وطن.
و امیدوارم که او بتواند همچون سلف خود سردار اسعد بختیاری (که محسن رضایی نیز سرداری است از دیار لُر بختیاری) در کنار مرد دیار سردار و سالار ملّی (که مسعود پزشکیان نیز یادگاری است از دیار آذربایجان و ستارخان و باقرخان) در کنار دیگر مسئولان و سران نظام همچون قالیباف و اژهیی ( که آنها نیز یادگارانی عزیز و گرانقدر از همان دورانهای تثبیت انقلاب و دفاع مقدّس 8 ساله هستند) دست در دست هم و تحت هدایت و زعامت حضرت ولیِّ عصر(عجّ) و نائب او حضرت آیت الله آقای سید مجتبی خامنهای(حفظهالله) بار سنگین اداره کشور در ایّام پر تلاطم فعلی را از مسیر پر پیچ و خم امروز عبور داده و مفتخرانه به نسل بعدی انقلاب برسانند و زمینه آرامش و عزّت توأم با کرامتِ آحاد مردم ایران و امّت اسلامی را فراهم آورده و در این میان همچون اسلاف خود زمینه را برای سپردن مسئولیّتهای آینده به جوانان انقلابی و البتّه جانفدای ایران بزرگ فراهم آوردند.
و نیز انتظار داریم که برادر محسن و نه «سردار» یا «دکتر» رضایی بتواند این مسئولیّت بزرگ را در قامت «سردار ملّت» و «سرباز مجاهد ملّت سرافراز ایران» (لقبی که در حکم دیروز بدان توصیه شده است) به انجام برساند. انشاءالله.
