یکی از اتفاقات تلخی که این روزها مکرر با آن روبرو میشویم اخراج کارکنان شرکتها و سازمانها و کارگاهها و کارخانههای است. بخشهای دولتی و خصولتی و خصوصی به دلیل مشکلات مالی متعدد ناشی از جنگ و تحریمهای تازه و کهنه، قسمتی از نیروی انسانی خود را به آمار بیکاران اضافه میکنند.
حتماً با افراد متعددی روبرو شدهاید که از این موضوع شکایت دارند. بعضی از آنها سرپرست خانوادهاند، یک یا چند فرزند دارند، مستأجرند، پسانداز ندارند و...
یقیناً اگر پای حرف مدیرانی که دست به تعدیل نیروها زدهاند بنشینیم سیاههای از دلایل ردیف میکنند که اکثر آنها هم درست است اما آن توضیحات و توجیهات، نه نانی بر سر سفره بیکاران میآورد نه اجارهخانهای را تسویه میکند، نه نگرانیهای فردا و پس فردای آنها را کاهش میدهد.
بخش نهچندان قابلتوجهی از تعدیلشدهها میتوانند تحت پوشش بیمه بیکاری قرار گیرند و بخش بزرگتری چنین امتیازی ندارند. بعلاوه، کارگران ساختمانی و روزمزد که این روزها به دلیل کسادی بخش مسکن نانشان آجر شده و معمولاً بیمه هم نیستند در مشقت مضاعف قرار میگیرند.
به اینها بیفزایید خیل آدمهایی که از طریق اینترنت ارتزاق میکردند و کالاها و خدماتشان را از طریق فضای مجازی میفروختند و هم اکنون از صدقهسر شورایعالی فضای مجازی، راه به جایی ندارند جز اینکه در حق آنها دعاهای منشوری کنند! الهی که برای قیامتشان پاسخی داشته باشند البته که انشاءالله اعتقاد به معاد دارند.
خب چه باید کرد؟ البته در شرایطی که دشمن خودش را مجهز کرده تا ملت را از عزت و استقلال تهی کند باید در برابرش ایستاد و تابآوری کرد. اما تابآوری برای آحاد مردم معنایش بردباری و تحمل سختی و همزمان با آن حماسهسازی است. نقش دولت (حاکمیت) اما ارتقای سطح بردباری و تابآوری است.
در همین شرایط سخت جلوگیری از تعدیل نیرو حداقل به مدت ۶ ماه و ارائه تسهیلات به صاحبان کسبوکار خسارتدیده میتواند تا حدی مقصود را در دسترس قرار دهد. در شرایط جنگی اضافه کردن حتی یک نفر به جمعیت بیکاران گامی همراستا با خواست دشمن است و اگر خدایناکرده کار به اعتراض و تجمع کشیده شود مهارش آسان نخواهد بود.
تعدیل اولین و سادهترین کاری است که میتوان کرد. شایسته است هر مدیر دولتی یا خصولتی که خواهان تعدیل است، اسم خودش را در اول لیست قرار دهد و سپس برای دیگران تصمیم بگیرد.
@MohajeriMohamad
